Tradycyjnie lekturą wybranych liryków uczniowie klasy humanistycznej 3a uświetnili rocznicę urodzin patrona szkoły – Juliusza Słowackiego, przypadającą na dzień 4 września.
Najchętniej wybieranym wierszem podczas plenerowego czytania poezji wielkiego Juliusza okazał się utwór „Dusza się moja zamyśla głęboko”:
Dusza się moja zamyśla głęboko,
Czuje, że tu jak słońcu zajść potrzeba,
A innym ludziom zabłysnąć na oko…
Jakiego kraju i jakiego nieba
Światło powita mię w progu żywota?
Nie wiem — lecz rad bym żył z polskiego chleba…
Bądźże mi lepsza, o młodości złota,
Niż ta, która mi tutaj się skończyła,
Strzegącemu się szlachetnością — błota.
Bądźże mi blisko, o matczyna, miła
Duszo, abym mógł znów ukochać ciebie,
Nie wiedząc, żeś mię tutaj raz — rodziła.
Utwór ten wybrany losowo zainaugurował obchody 80-lecia założenia szkoły przy Pocztowej 2 dnia poprzedzającego, gdy pierwszoklasiści czytali Słowackiego przy Bramie Targowej, by uświetnić jubileusz 80-lecia pierwszego przemarszu edukacyjnego w powojennym Elblągu. Nieoczekiwanie los zdarzył, że właśnie ten utwór zapoczątkował również czytanie poezji przez trzecioklasistów dnia kolejnego. Tegoroczne obchody urodzin patrona przebiegły więc w duchu namysłu nad światem i życiem człowieczym.
Czytane wybrane losowo przez młodych ludzi wiersze przypominały najważniejsze dla Juliusza kwestie: patriotyzm, poświęcenie dla wyższych ideałów, mocy poezji, która przekształca dusze czytelników. W prezentowanej poezji wystąpił motyw transcendencji, przezwyciężania własnych granic oraz dążenia do sensu istnienia poprzez służbę wspólnemu dobru.
Akcentem finalnym, podkreślającym zadumę nad sensem własnej egzystencji i jej ponadczasowym wymiarem dla współczesnych czytelników, był wiersz wieńczący czwartkową akcję: ”Bo to jest wieszcza najjaśniejsza chwała”. Zawarty w nim motyw pożegnania nie oznacza jednak końca przedsięwzięć przewidzianych na nowy rok szkolny 2025/2026, a mających na celu czczenie kształtowanie postaw młodzieży w oparciu o uroczystości, koncentrujące się wokół patrona szkoły.
Teksy – Adrianna Adamek-Świechowska
